Het is het systeem wat niet deugt

Bijgewerkt op: 20 feb.

Daar zit ze. Op de bank in hun fijne huis aan de dijk. Samen met haar moeder. Een mooie, lieve en wijze meid van 15 jaar. Ze vertelt dat ze sinds de zomer niet meer naar school gaat. Want het gaat helemaal niet goed. Eigenlijk al een heel, heel lange tijd niet. Ze is angstig. Overspannen. Van de druk. Van het constant moeten voldoen aan wat van haar verwacht wordt.


School voelt voor haar als een ratrace.

Het verwart dit gevoelige meisje dat er op school zo weinig aandacht lijkt voor wie ‘zij’ is. Ze heeft het over protocollen die belangrijker lijken te zijn dan mensen. Over dat protocollen eigenlijk bedoeld zijn om te helpen. Dat het hulplijntjes zouden moeten zijn die je kunt aanpassen voor een persoon. Maar dat protocollen iets anders doen. Protocollen zorgen er vooral voor dat dingen niet kunnen. Een protocol voor alles wat niet kan... Ze zegt dat school vol zit met protocollen en dat leraren zo'n haast hebben. Ze vindt dat er zo weinig tijd is, omdat er zoveel stof doorheen moet voor de toets. Vaak wel drie toetsen in de week. Ze leert, omdat ze een goed punt moet halen. Maar de dag erop weet ze er niets meer van en gaat ze door naar de volgende toets. Ze vraagt zich hardop af wat het leren dan voor zin heeft. Waarvoor ze het dan eigenlijk doet.

Het lijkt alleen over presteren te gaan.

Ze vindt dat kinderen te vroeg keuzes moeten maken. Ze begrijpt niet dat het steeds alleen over presteren lijkt te gaan. Waarom is school zo weinig flexibel? En waarom ben je pas een goede leerling bent als je goede punten haalt?

Ze vertelt ook wat ze afgelopen jaar heeft geleerd. Vooral over zichzelf. Wie ze is en wat ze belangrijk vindt. Ze vertelt dat ze van schrijven geniet en haar trotse moeder zegt dat haar dochter zoveel in haar mars heeft. Ze houdt van projecten en is een eigen onderneming gestart. Twee zelfs. Eentje in wenskaarten. En eentje in sieraden en haar-accessoires.


Maar straks moet ze weer naar school. Moeder en dochter vragen zich af hoe dat toch moet. Weer proberen om in het systeem te passen , zodat ze haar diploma kan halen op deze school? Of moeten ze een ander pad kiezen?

Wat een indruk maakt dit jonge mens. Als ik in de auto stap, voel ik haar kracht nog. Dit meisje is van grote betekenis voor onze wereld. Kon ze dat zelf toch maar eens zien. Je vraagt je toch af wat we doen in het onderwijs dat we jonge mensen het gevoel geven 'niet oké' te zijn... Ongelooflijk toch?


En dan gaat mijn telefoon. Een oud-collega vraagt hoe het gaat. Het gesprek gaat wat op en neer. En dan... Nog geen kwartier na het vorige... Nog zo'n verhaal. Haar dochter. Een meisje van 16 jaar. Overspannen. Onder medische begeleiding. Het gaat niet goed. Vastgelopen op school. Vast in het systeem. Zó herkenbaar... Hoe dan?


Hoe kan dit? Dit wil toch niemand?