Ontzettend lieve juffen en toch gaat het niet...

Dit is het verhaal van moeder Minke. Een sportieve moeder met 2 kinderen. De basisschool voor haar kinderen koos ze heel bewust. Niet die grote school in de wijk, maar een kleinschaligere school net daarbuiten. Haar oudste dochter heeft het prima op deze school, maar met haar jongste gaat het anders...



Eerst kleutert hij een jaar langer. En dan begint het. Testen. Heel veel testen. Niet op fysiek vlak. Dan zou de uitslag bijzonder positief zijn, want daar blinkt hij in uit. En ook niet over onderwerpen als de natuur of het leger. Het is verbazend wat hij daarvan weet! Maar daar gaan de testen allemaal niet over. Deze testen gaan over taal. En rekenen. En om ze goed te maken moet hij stil zitten. En laat hij dát nou precies heel lastig vinden.


Het is de bedoeling dat hij stil zit.

Moeder vertelt dat het nog enigszins te doen is in groep 3. Hij heeft een kei van een leerkracht die hem wat ruimte geeft om af en toe extra te bewegen. Zo kan hij zich daarna weer redelijk stil richten op zijn werk. Aan het eind van groep 3 komen de eerste barsten. Dan komt ook de vraag of hij het niveau wel aankan. Het ventje werkt hard, maar in de loop van groep 4 gaat het echt mis. Hij kan niet meer mee met de groep en loopt steeds meer op zijn tenen.

Het wordt een lastig mannetje.

Langzaam, maar zeker laat hij ander gedrag zien. Hij wordt lastig. Niet te doen voor de juf. Dat zorgt voor nog meer gesprekken op school. Om de week wordt ze uitgenodigd. In gesprek met teams van leraren en specialisten. En steeds de vraag of haar mannetje wel op deze school hoort. Misschien zou een speciale school beter zijn?

Ondertussen wordt hij steeds vaker uit de groep gehaald om ergens apart les te volgen. In een klein groepje. En ook na schooltijd gaat het door. Logopedie, een digitaal programma om extra te oefenen met lezen en op advies van school komt er een meisje aan huis voor extra les. Hij is dan 7 jaar.


Om te weten wat er ‘mis’ is met hem wordt hij uitgebreid getest. Onder andere op dyslexie en ADHD. Er komt niets bijzonders uit. Opvallend genoeg valt binnen alle 'normen'. Maar daarmee is het niet klaar. Er volgt een speciale aanvraag bij een school voor kinderen die moeite hebben met taal. Een medewerker van die school komt voortaan voor nog meer extra begeleiding. En er komt ook speltherapie. Steeds meer mensen. Steeds minder ruimte.

En dan wordt het te veel. Veel te veel. Het ventje knakt.

Het wordt teveel. Hij wil niet meer naar school. Het ventje knakt en moeder voelt zich nu helemaal machteloos. Elke ochtend is het strijd en elke middag komt hij boos en verdrietig thuis. Waar houdt dit op? Gaat er ooit een eind komen aan deze ellendige periode?


Dat einde komt sneller dan moeder had durven hopen. Tijdens de eerste lockdown ziet ze namelijk iets wat ze in lange tijd niet heeft gezien. Waar het voor veel kinderen een periode is waar ze enorm aan moeten wennen en waarin ze school enorm missen, is het voor haar zoon een zegen. Hij komt tot rust. Van een jongen vol spanning, ziet zij haar vrolijke en relaxte